Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

Ρωμαιϊκα Τραγωδίας


Αυτό αγαπητοί  μου φίλες και φίλοι είναι μία από τις αγαπημένες μου δισκογραφικές δουλειές.
Θα μου πείτε κυκλοφορούν τόσα και τόσα Cd με αξιόλογους καλλιτέχνες που αγαπάμε και με αυτούς μεγάλωσαν οι γιαγιάδες, οι παππούδες και οι γονείς μας. Ακόμα και εμείς μεγαλώνουμε με αυτούς.
Αλλά το θέμα δεν είναι αυτό...
Το θέμα που άγγιξε την καρδιά μου και φαντάζομαι όλους εσάς που έχετε αυτό το Cd  "Ρωμαιϊκα Τραγωδίας", είναι η  ιστορία στο ένθετο αυτής της δουλειάς που περιγράφει ο Νίκος Μιχαηλίδης με πολύ  όμορφο και  συγκινητικό θα έλεγα τρόπο.
Μία ιστορία τρίων νέων ανθρώπων, κάτοικοι της Θεσσαλονίκης, της Τραπεζούντας και της Κωνσταντινούπολης, με διαφορετικές διαδρομές αλλά παρόμοιες ανησυχίες, ο Αντέμ, ο Φίλιππος και ο Νίκος Μιχαηλίδης.
Επιχείρησαν να ξαναβρούν το μουσικό τους βηματισμό και να συναντηθούν κάπου στον Έυξεινο εκεί όπου άρχισαν όλα πριν από αρκετά  χρόνια.





Και σε αυτό το σημείο θα ήθελα και εγώ να σας  γράψω ένα απόσπασμα από το ένθετο αυτού του Cd το οποίο με συγκινεί και αγγίζει την καρδιά μου.
Ίσως ένα από τα πιο ωραία Προλογικά σημειώματα στο οποίο ο Νίκος Μιχαηλίδης και ο Φίλιππος Κεσαπίδης μοιράζονται μία ιστορία στο ξεκίνημα μιας φιλίας με τον Τραπεζούντιο Αντέμ Μπεσκίοϊλου.


" Έναν βράδον σην Πόλην τ΄ έναν τ΄άλλο είδαμε", τραγουδά ο Αντέμ σε ένα από τα τραγούδια του cd.Ήταν ένα βράδυ του Μάη του 2003, όταν γνωριστήκαμε σε κάποιο ταβερνείο σε μία πολύβουη,σκοτεινή γωνιά στο Πέρα, στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης.
Ήταν ένας χώρος όπου συγκεντρώνονταν κυρίως Μαυροθαλασσίτες,κάτοικοι της Κωνσταντινούπολης, δημιουργήματα της εσωτερικής μετανάστευσης, με καταγωγή από την Τραπεζούντα και της ανατολικές ακτές του Πόντου,για να ακούσουν λύρα και να γευτούν τα αγαπημένα φαγητά της γενέθλειας γής τους.
Ενώ η πολυπληθής παρέα μας τραγουδούσε και χόρευε με τη συνοδεία της λύρας, ξαφνικά είδα από  την ψηλή πόρτα του νεοκλασσικού κτιρίου, όπου στεγαζόταν το σακάκι που ήταν ριγμένο στο ώμο του, ενώ στο άλλο κρατούσε ένα μισοσβησμένο τσιγάρο.
Η επιρροή του αλκοόλ ήταν ελαφρώς εμφανής στα αργά βήματα και στο μονίμως χαραγμένο στα χείλη χαμόγελό του.
Αν δεν διέκρινε κανείς το νεανικό πρόσωπο του Αντεμ, θα έλεγε πως επρόκειτο για έναν καλοστεκούμενο εβδομηντάρη!
Συστηθήκαμε και περάσαμε στα περαιτέρω. Η έκπληξη και η συγκίνηση ήταν ζωγραφισμένη στα πρόσωπα όλων των παρευρισκομένων. Οι Θαμώνες του ταβερνείου σταδιακά έφυγαν και ΄μεις, η παρέα από την Ελλάδα, συνεχίσαμε το τραγούδι μαζί με τον  Αντέμ και τους άλλους Τραπεζούντιους φίλους. . . . . . . . . . .


Και επειδή το θέμα δεν είναι να σας τα γράψω όλα, άλλα να το έχετε μπροστά σας για να διαβάζετε τα τόσα όμορφα που μας γραφεί ο Νίκος Μιχαηλίδης, σε συνδυασμό με το άκουσμα αυτού του cd  "Ρωμαιϊκα Τραγωδίας".
Το ίδιο κάνω και εγώ κάθε μέρα! Εσείς αν δεν μπορείτε... δοκιμάστε τουλάχιστον μέρα πάρα μέρα!
Πιστεύω για όσους δεν έχουν αυτό το τόσο καλό και παραδοσιακό cd, έστω και μετά από αυτό το απόσπασμα που σας έγραψα μαζί με ένα από τα τόσα όμορφα τραγούδια που θα ακούσετε εδώ....να σας έπεισα. Πιστεύω ότι αυτό το έργο δεν πρέπει να λείπει από καμία δισκοθήκη κανενός πόντιου. 



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More