Συνολικές προβολές σελίδας

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2011

Η ΛΑΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ


Λόγου της έλλειψης γιατρών θα συναντήσουμε σε κάθε χωριό έναν ή και  περισσότερους κατοίκους να ασχολούνται εμπειρικά με την ιατρική. Τους ασχολούμενους λοιπόν με τα πρακτικά τους ονομάζανε  λοχμά χεκίμ΄ς. παϊτάρ΄τς, ψευτοχεκίμ¨ς, χόζ τοχτορού, τζαράχ΄ς κ.ά.
Η εκμάθηση  της Θεραπείας των διαφόρων ασθενειών καθώς και η παρασκευή διαφόρων αλοιφών γινόταν είτε με τη μαθήτευση κοντά σ ΄άλλους εμπειρικούς είτε και λόγω πείρας
(΄ς σο κεφάλ΄ν ατ΄π΄έρ΄ται, γιατρός εκείνος έν΄=αυτός που αρρώστησε -πολλές φορές γίνεται γιατρός).
Τους εμπειρικούς γιατρούς τους είχαν σε μεγάλη εκτήμηση. Τους κακατάσσανε μετά το θεό
( πρώτα ο θεόν κι΄επεκεί έν΄ο λοχμά χεκίμ΄ς). Τη θεραπεία τους την εμπιστεύονταν και στους αγίους, αλλά και στα αγιάσματα. Έτσι στον άγιο Χαράλαμπο αποδίδανε μαιευτικές ικανότητες, ο άγιος Παντελεήμων Θεράπευε όλες τις αρρώστιες, η αγία Βαρβάρα προστάτευε τα παιδιά από την ευλογιά και την οστρακία, ενώ η Παναγία Θεράπευε όλες τις αρρώστιες, σωματικές και ψυχικές.
Θεωρούσαν ως πράξη ανίερη την αμοιβή. Παρά την αντίδραση τους, όμως, αναγκάζονταν οι πρακτικοί γιατροί να δεχτούν  ό,τι τους προσφέρανε ( χρήματα, σιτάρι, καλαμπόκι κ.ά).
Τα ιατρικά όργανα και εργαλεία που χρησιμοποιούσαν ήταν τα ακόλουθα : το γουσμούσ΄( για την θεραπεία της τερηδόνας), η νεζτέ ( για τη διάνοιξη αποστημάτων), τα λαηνόπα ( για τη θεραπεία του κρυολογήματος), η κελπετή (για την εξαγωγή δοντιών), το  γουδίν ( για την παρασκευή αλοιφών), το κιρεμίτ΄( για το κρύωμα), η τούβλα ( για τους διάφορους πόνους).


Φάρμακα


Ως φάρμακα χρησμοποιούσαν τα ακόλουθα βότανα : τα λεβόρα ( για τη θεραπεία των ρευματισμών), το κογκορόζ΄( επίσης για τους ρευματισμούς), το σταυρολούλουδον ( για τη θεραπεία της βασκανίας), το κιμία οτού ( γθα τη Θεραπεία των πληγών και των αυτιών), τη μούτσας το χορτάρ΄( για τη θεραπεία του λειχήνα), τ΄αϊγούρτιν ( για τη διούρηση), τα κινέατα για τη θεραπεία του στομάχου ), το σπαθόχορτον ( για τη θεραπεία πληγών και τραυμάτων), τη μασουρίτσας τα κλαδιά( για τη θεραπεία των λειχήνων), το σεύτελον ( για τη θεραπεία των πληγών, δοθιήνων και αμοιβάδων), το μελισσόχορτον ( για τη θεραπεία των ματιών), τα γαπάλαχα ( για τη θεραπεία των εγκαυμάτων), τη γέρας το φύλλον ( για τη θεραπεία των  πληγών και των δοθιήνων), την αγούδα ( για την θεραπεία των ρευματισμών και του στομάχου) κ.ά.






Το μελισόχορτο χρησιμοπιούνταν στον Πόντο
για θεραπεία διάφορων παθήσεων των ματιών.







Η συλλογή των βοτάνων γινόταν με το ερχομό της άνοιξης και διαρκούσε μέχρι το φθινόπωρο. Ο κάθε οικογενειάρχης συγκέντρωνε τα απαραίτητα βότανα, ενώ η προσφορά τους, σ΄όσους τα χρειάζονταν. γινόταν δωρεάν και θεωρούνταν πράξη θεάρεστη.
Τα βότανα που συλλέγανε τα χρησιμοποιούσαν και για τους ακόλουθους σκοπούς  : α.γαλακταγωγά ( σταφύλι,άνισο, κρεμμύδι κ.α),β ως εμμηναγωγά ( τα λεβόρια),γ ως διουρητικά ( αγριάδα,φούντες καλαμποκιού),δ , ως αντιφλογιστικά ( πατάτες  αλατισμένες), ε. ως εφιδρωτικά ( φλαμούρι, θύμπιρο, χαμομήλι, μολόχα, κ.ά.), στ.ως καθαρτικά ( το χίνκιανον), ζ. ως τονωτικά ( το θύμπιρον).





Το χαμόμηλον χρησιμοπιούνταν στον Πόντο
για τη θεραπεία των ρευματισμών και του  στομάχου.


















Τα κράνα χρησιμοπιούνταν στον Πόντο  για τη θεραπεία του κοιόπονου.












- 'Αλλοι τρόποι θεραπείας


-Ψυχικές νόσοι - βασκανία 


-Πρακτική ορθοπεδική


αυτά τα άρθρα θα ακουλουθίσουνε σταδιακά


 απο το βιβλίο  ΠΟΝΤΟΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ  
                        ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑ 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More