Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

Αφιέρωμα στην μνήμη Του Γιώργου Αμαραντίδη ( Σιμούλ)

του Παναγιώτη Μωυσιάδη 

Μιάρ πας, Σιμούλ...

Μιάρ πας, Σιμούλ, χειμωγκονί κι αφήντς ' μας με τα κρύα,
'κ' ενούν'τσες φίλτς και συγγενούς, μάναν,γαεήν, παιδία;

Εκεί 'ς σον άδην, όθεν πας, τραγωδίας ' κι λένε,
κι αν λένε, 'κι ακουσκούντανε, καρδίας και σερεύνε.
Εκεί η βρούχνα έναν χέρ' και το νερόν αγκώναν,
τα κεμεντζέδες αναλούν και τα τοξάρια σάπουν,
και το λαλίας, τα γλυκά, ουρνούνταν μαναχόν ι.
Ναϊλί εσέν, αμάραντε, εσύ πώς εμαρέθες4κι ατό την στράταν τη ζωή'ς σο μεσοστράτ' εφέκες.

Ναίλί εσέναν , νε Σιμούλ, εσέν ' και τη λαλία σ',
π ' εζέλεψεν ο χάροντας κι έρθεν να παίρ τα ψύα 'σ'.
Εννέα χρόνια πολεμά να παίρ'τ εσόν τη ψύν ι,
εγρίβωσεν' ς σην κεμεντζέ σ' κι ατός εσέν ΄κι αφήνει.
'Κι αφήν' σε να γλυκολαλείς,μακρύν καϊτεν να σύρεις,
Ψύα ,καρδίας να κλαινίεις και να παρηγορίζεις.

Εσύ τη Μάτ'σκας το αηδόν, πελίτ τοι Γιαννακάντων,
πώς επεκούμ'πσες κι έρρουξες'ς ση χάρονος τα χέρια;
κι ορφάν'τσες κι εν έφεκες 'μας χωρίς τραγωδίας,
τη λύρας το κοδώνεμαν, τη τοουλουμί το χτύπον.
Ποιός θα τραγωδεί καϊτεν μακρύν άμον εσέναν,
με τη λαλίαν, το γλυκύν, το τοξάρ', το μελένεν;
Να πρασινίζ'νε τα ραχιά και κλαίν τα ποταμάκρια.

Ατός, του σκύλ' ο χάροντας, τη λύραν΄'κι σαεύει,
όντες ατέναν γιανασεύ', θεριεύ' και γουτουρεύει.

Εγρέθεν με την κεμεντζέ σ' τη δαχτυλί σ' τον χτύπον
κι ερρούξεν 'ς σ' αναράεμα σ' και 'ς σην ψαλαφεσία σ'.
Εσέν, τον αρχοντόλαμπρον, τη τραγωδί τον κύρην,
τη κοσμί, π' ετραγώδεσεν, τα πόνια, τα χαράντας
και τη πατρίδας τον καημόν και τα γενοκτονίας.

Κι ατώρα ντ ´ εκατέθηκες τη λύρα σ ´ , Σουμουλίκα , ποίος θα παίζ και τραγωδεί πατρίδας τραγωδίας,
Άμον τα κρύα υα νερά, τ´ αε Παυλί τα χιόνια ;
Ποίος θ αλμέει τα πρόατα, βοσκίζ´ τ´ αγελαδόπα ´ς ση παρχάρ´ τ τσιμένοπα , ´ σ ση λιβαδί τ ομάλια: Και ´ κείνεν την παντέμορφον, τη πάρχαρη τη μάναν, ποίος θα παρ´γορεύατέν με τη σεβτάς τα λόγια;

Ναίλί εσέναν, λυριτσή, εχπάστες και θα πας ι,
ατο τ´εσόν το δεβασίρ´, τ´ εσόναν η πιδέβα τον κόσμον όλιον έκαψεν και το παρχάρ´ εκλαίν´τζεν, και τα πουλία, τ αγλώσσα, έκοψαν τη λαλίαν.
Εσέναν, π´ ετραγώδεσες εφτά´ μέρας και νύχτας και εντιδών´τσαν τα ραχιά κ´ ετούλωσαν τ αρνόπα κι ο Πόντον εδεφέγγιξεν κ´ εγβεύσεν η πατρίδα....!
Πατρίδας είσαι αμάραντον και Παναίας διάκρον, πατρίδας τσιβαίρ´τασουν και ποταμί λαλάτσι.

Τ' εσά τ' εμέκια είν ' πολλά και τα χουσμέτια πλέα.
Εσέναν, που 'κ' εγνώρ'τσε 'σε 'κι 'ξέρ' τα τραγωδίας,
τα μωχαπέτια, τα καλά και τα παραβραδίας!

Αμαραντίδη λέν' εσέν κι αμάραντον πα είσαι,
Τσιτσέκ', ντο στέκ' ς σ ηλέπορον, 'ς σην αύλεν τουτουγιάνι.
'Σ ση Ματσ'κας τον ανέφορον και την ανεφορίαν
εσύμποδιάες κ' έρρουξες, η λύρα σ ' ετσακ'ωθεν
και το τοξάρ ' ισ',τ' αργυρόν, ερρούξεν κι εκυλίεν.

'Σ ση στράταν, τ' ανεγνώριμον και ς' σην κακοπορείαν,
ατού κανείς 'κι γιανασεύ', κανείς 'κι κοντοφτάνει.
Τα χρόνια 'κι κανείντανε τ 'ημέρας λειφτασέας,
τα βάσανα κι άλλο πολλά, πλέα τα πικρασέας.

Αμάραντε, τη τραγωδί ζυμπύλ' και μανουσάκι,
'κ' εγούεψες την κεμεντζέ σ' κι εγέκες ορφανόν ι,
'κ' εγούεψες και το τοξάρ' ντ' επέμ'νεν σταλιμένον,
τσατσόπον αγιαράευτον και απατσαρεμένον.
Εσύ που 'κ' εγονάτιζες, καμίαν που 'κ' ερρούζ'νες,
πως εκομπώθες κι έρρουξες 'ς πιγονατί 'ς σο χώμαν;
Τον χάρον πώς 'κ' εφούρκιξες με τ ' ατό τη σκουντούλα σ'
και 'κειν του σκύλ' την χάρεναν, την πόζεναν, την μάισσαν
έναν καϊτεν, 'κ' εγούρεψες, μοιρολοϊαν 'κ' είπες,
να αναλεί το ψόπον ατς κι εσέν να λυπισκάται.

Ατός καρδίας 'κι πονεί, τραγωδίας 'κ' εξέρει,
για τ' ατό γυροκλώσκεται 'ς ση ποδαρί σ' τ' ιχνάρια,
τ' ιχνάρια σ' τ' ανωρίαχτα,'ς σην πατρίδαν ντ ' επέμναν
κι εγένταν κάστρα άπαρτα, μενέματα και δόξας.

'Σ ση παραδείσ' τη μεζιρέν, εκεί ' ς σοι Γιαννακάντων,
έμαθαν έρται ο Σιμούλτς κι έναν σονλίκ εγέντον.
Τραπέζια τεσσεράκοντα, χρυσοτονατεμμένα,
για τ εσέναν ερμάτωσαν κι εσέναν αναμέν 'νε.
Οι φίλοι και οι αδενοί και οι μωχαπετλήδες
έμαθαν, έρται ο Σιμούλτς, τη τραγωδί ο γιόν ι.
Εφόρεσαν κι ενέλλαξαν, 'ς σην απαντή 'σ'έχ' κι έρταν,
εμπρολασία οι αγγέλ' και απ ' οπίς ο κύρη σ'
κι αλλ' απ ' οπίς' με το παπάχ, ο θείον ο Στοφόρον,
ο Ποσινάκς, ο Ασαλούμς, Γιάννες ο Καλπατσίνον.
Αποστολίκας έχ'τσε 'σεν χρυσόνα κεμεντζέν ι
'ς σην πόρταν τη παραδεισί εκάτσεν κι αναμένει.

Εσέναν, τον πιδέξιον και τον πιδεξαμένον,
ωτο έρθες άμον λυριτσής κι άμον τραγωδιάνος
κι αέτσ εχπάστες και θα πας 'ς ση παραδείσ' το μέρος.
Εκεί οθέν τα κρένερα, τ' άνθια, τα μανουσάκια
εσέναν θα παρηγορούν κι εσέν θα δροσερεύνε
και οι αγγέλ' θα τραγωδούν μακρέα τραγωδίας,
να τουρουλεύν 'τα ψύα σου, τα παραπονεμένα.

'Σ σ' αβού τον κόσμον, τ' έρημον μουράτια ' κι πλερούνταν !

Τ ' εσόν ι στράτα πελίν έν, τσιμέν και τσιμενόπον.
Ολόερα 'ς σ' ακρόρυμια χερόπα κρενεμένα
και το κρεβάτ' ισ παρχαρί φτερίν τουσέκ και στρώμαν,
να κείσαι κι αναπάεσαι γλυκά κι αναπαμένα.

Λαφρύν κι αναδιβόλετον το χώμαν ντο σκεπάει 'σεν
Αιώνιον κι ανάσπαλτον η μνήμη σ' , τραγωδάνε .......


πηγή : Ποντιακή γνώμη 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More