Συνολικές προβολές σελίδας

.

Θέλετε να αποκτήσετε μια Ποντιακή λύρα ? Θέλετε έργο τέχνης ποιότητα και ποικιλία ? Τότε το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να πατήσετε σε αυτό το σύνδεσμο ι να με πάρετε σε αυτό το τηλέφωνο . . . Επικοινωνήστε μαζί μου 6977220589

Το Ελληνικόν Φροντιστήριον Τραπεζούντος

Το Ελληνικόν Φροντιστήριον Τραπεζούντος, ή «Φάρος της Ανατολής» όπως χαρακτηρίστηκε, ήταν σχολείο της ελληνικής ομογένειας της Τραπεζούντας. Το σχολείο αυτό άρχισε να λειτουργεί κατά τους πρώτους αιώνες της τουρκικής δουλείας δεν ήταν όμως σε περίοπτη τάξη πλην όμως ήταν το μοναδικό σ΄ όλη τη περιοχή. Με το χρόνο όμως άρχισε και η αναγνώρισή του όπου και ονομάστηκε Φροντιστήριο. Σ΄ αυτό συνετέλεσαν περισσότερο οι Ηγεμόνες της Μολδοβλαχίας Μουρούζες και Υψηλάντες όπου στις αρχές του 18ου αιώνα, ενθυμούμενοι την καταγωγή τους, άρχισαν να το επιχορηγούν οικονομικά για την γενικότερη ανύψωσή του. Το όνομα Φροντιστήριο φέρεται να έλαβε περί το 1682.

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

Πολυχρόνης Σωτιριάδης



Ο Πολυχρόνης - Πόλιος Σωτιριάδης  γεννήθηκε στις  21.05.1936 στο Κολχικό Λαγκαδά από γονείς Τραπεζούντιους, τον Κώστα και την  Όλγα Σωτηριάδη. Συγκεκριμένα οι ρίζες του ήταν από την Μούντα, ένα από τα Σιμοχώρια της Τραπεζούντας.
Από πολύ μικρός είχε σαν πρότυπο του τον Χρήστο Αιβάζ, αξεπέραστο λυράρη της εποχής του .
Βλέποντας και ακούγοντας τον , άρχισε δειλά δειλά να παίζει με μία παλιά λύρα του πατέρα του.
Από εκείνη τη στιγμή και μέχρι το τέλος της ζωής του αναρωτιόταν αν κάποια στιγμή θα μπορούσε να παίζει σαν Αιβάζ, τον οποίο θεωρούσε  αξεπέραστο. Ήδη από μικρή ηλικία ( γύρω στο 1950) άρχισε να παίζει σε μουχαπέτια, γάμους και βαφτίσια.
Πάντοτε όμως ήθελε να αποδίδει τη λύρα του φυσικά χωρίς τεχνικά ηλεκτρικά μέσα. Αυτός ήταν και ο λόγος που δεν έγινε ποτέ επαγγελματίας λυράρης .
Εργαζόταν ως οικοδόμος και παρέμενε πάντα πιστός στην παράδοση παίζοντας μόνο σε μουχαπέτια.
Άλλωστε αυτό ήταν που εξέφραζε τις παρέες της εποχής εκείνης. 
Όπως συνίθιζε να λέει :'' Η λύρα πρέπει να παίζει στο τραπέζι και αυτός που τραγουδάει να έχει φωνή''.
Είχε πολλούς φίλους και θαυμαστές σε όλη την περιοχή του Λαγκαδά και όχι μόνο.
Κάθε Σάββατο, μετά τη σκληρή δουλειά της οικοδομής , όλο και θα οργάνωνε κάποιο μουχαπέτι. Οι πόρτες για τον Πόλιο ήταν παντού και πάντα ανοιχτές, για να ακούσουν την λύρα του να τους χαϊδευει τα αυτιά και να γεμίζει την ψυχή τους με τη νοσταλγία της πατρίδας. Μελωδίες αξεπέραστες και άφθορτες στα χρόνια.
Όσα κι αν γράψει κανείς για ανθρώπους σαν τον Πόλιο έιναι λίγα. Η μελωδία της λύρας του ηχεί για πάντα στις καρδιές όσων τον γνώρισαν  και τον αγάπησαν . Πέρασε στην αιωνιότητα στις  5-03-2010 σε ηλικία 74 ετών .





Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

Αφιέρωμα στην μνήμη Του Γιώργου Αμαραντίδη ( Σιμούλ)

του Παναγιώτη Μωυσιάδη 

Μιάρ πας, Σιμούλ...

Μιάρ πας, Σιμούλ, χειμωγκονί κι αφήντς ' μας με τα κρύα,
'κ' ενούν'τσες φίλτς και συγγενούς, μάναν,γαεήν, παιδία;

Εκεί 'ς σον άδην, όθεν πας, τραγωδίας ' κι λένε,
κι αν λένε, 'κι ακουσκούντανε, καρδίας και σερεύνε.
Εκεί η βρούχνα έναν χέρ' και το νερόν αγκώναν,
τα κεμεντζέδες αναλούν και τα τοξάρια σάπουν,
και το λαλίας, τα γλυκά, ουρνούνταν μαναχόν ι.
Ναϊλί εσέν, αμάραντε, εσύ πώς εμαρέθες4κι ατό την στράταν τη ζωή'ς σο μεσοστράτ' εφέκες.

Ναίλί εσέναν , νε Σιμούλ, εσέν ' και τη λαλία σ',
π ' εζέλεψεν ο χάροντας κι έρθεν να παίρ τα ψύα 'σ'.
Εννέα χρόνια πολεμά να παίρ'τ εσόν τη ψύν ι,
εγρίβωσεν' ς σην κεμεντζέ σ' κι ατός εσέν ΄κι αφήνει.
'Κι αφήν' σε να γλυκολαλείς,μακρύν καϊτεν να σύρεις,
Ψύα ,καρδίας να κλαινίεις και να παρηγορίζεις.

Εσύ τη Μάτ'σκας το αηδόν, πελίτ τοι Γιαννακάντων,
πώς επεκούμ'πσες κι έρρουξες'ς ση χάρονος τα χέρια;
κι ορφάν'τσες κι εν έφεκες 'μας χωρίς τραγωδίας,
τη λύρας το κοδώνεμαν, τη τοουλουμί το χτύπον.
Ποιός θα τραγωδεί καϊτεν μακρύν άμον εσέναν,
με τη λαλίαν, το γλυκύν, το τοξάρ', το μελένεν;
Να πρασινίζ'νε τα ραχιά και κλαίν τα ποταμάκρια.

Ατός, του σκύλ' ο χάροντας, τη λύραν΄'κι σαεύει,
όντες ατέναν γιανασεύ', θεριεύ' και γουτουρεύει.

Εγρέθεν με την κεμεντζέ σ' τη δαχτυλί σ' τον χτύπον
κι ερρούξεν 'ς σ' αναράεμα σ' και 'ς σην ψαλαφεσία σ'.
Εσέν, τον αρχοντόλαμπρον, τη τραγωδί τον κύρην,
τη κοσμί, π' ετραγώδεσεν, τα πόνια, τα χαράντας
και τη πατρίδας τον καημόν και τα γενοκτονίας.

Κι ατώρα ντ ´ εκατέθηκες τη λύρα σ ´ , Σουμουλίκα , ποίος θα παίζ και τραγωδεί πατρίδας τραγωδίας,
Άμον τα κρύα υα νερά, τ´ αε Παυλί τα χιόνια ;
Ποίος θ αλμέει τα πρόατα, βοσκίζ´ τ´ αγελαδόπα ´ς ση παρχάρ´ τ τσιμένοπα , ´ σ ση λιβαδί τ ομάλια: Και ´ κείνεν την παντέμορφον, τη πάρχαρη τη μάναν, ποίος θα παρ´γορεύατέν με τη σεβτάς τα λόγια;

Ναίλί εσέναν, λυριτσή, εχπάστες και θα πας ι,
ατο τ´εσόν το δεβασίρ´, τ´ εσόναν η πιδέβα τον κόσμον όλιον έκαψεν και το παρχάρ´ εκλαίν´τζεν, και τα πουλία, τ αγλώσσα, έκοψαν τη λαλίαν.
Εσέναν, π´ ετραγώδεσες εφτά´ μέρας και νύχτας και εντιδών´τσαν τα ραχιά κ´ ετούλωσαν τ αρνόπα κι ο Πόντον εδεφέγγιξεν κ´ εγβεύσεν η πατρίδα....!
Πατρίδας είσαι αμάραντον και Παναίας διάκρον, πατρίδας τσιβαίρ´τασουν και ποταμί λαλάτσι.

Τ' εσά τ' εμέκια είν ' πολλά και τα χουσμέτια πλέα.
Εσέναν, που 'κ' εγνώρ'τσε 'σε 'κι 'ξέρ' τα τραγωδίας,
τα μωχαπέτια, τα καλά και τα παραβραδίας!

Αμαραντίδη λέν' εσέν κι αμάραντον πα είσαι,
Τσιτσέκ', ντο στέκ' ς σ ηλέπορον, 'ς σην αύλεν τουτουγιάνι.
'Σ ση Ματσ'κας τον ανέφορον και την ανεφορίαν
εσύμποδιάες κ' έρρουξες, η λύρα σ ' ετσακ'ωθεν
και το τοξάρ ' ισ',τ' αργυρόν, ερρούξεν κι εκυλίεν.

'Σ ση στράταν, τ' ανεγνώριμον και ς' σην κακοπορείαν,
ατού κανείς 'κι γιανασεύ', κανείς 'κι κοντοφτάνει.
Τα χρόνια 'κι κανείντανε τ 'ημέρας λειφτασέας,
τα βάσανα κι άλλο πολλά, πλέα τα πικρασέας.

Αμάραντε, τη τραγωδί ζυμπύλ' και μανουσάκι,
'κ' εγούεψες την κεμεντζέ σ' κι εγέκες ορφανόν ι,
'κ' εγούεψες και το τοξάρ' ντ' επέμ'νεν σταλιμένον,
τσατσόπον αγιαράευτον και απατσαρεμένον.
Εσύ που 'κ' εγονάτιζες, καμίαν που 'κ' ερρούζ'νες,
πως εκομπώθες κι έρρουξες 'ς πιγονατί 'ς σο χώμαν;
Τον χάρον πώς 'κ' εφούρκιξες με τ ' ατό τη σκουντούλα σ'
και 'κειν του σκύλ' την χάρεναν, την πόζεναν, την μάισσαν
έναν καϊτεν, 'κ' εγούρεψες, μοιρολοϊαν 'κ' είπες,
να αναλεί το ψόπον ατς κι εσέν να λυπισκάται.

Ατός καρδίας 'κι πονεί, τραγωδίας 'κ' εξέρει,
για τ' ατό γυροκλώσκεται 'ς ση ποδαρί σ' τ' ιχνάρια,
τ' ιχνάρια σ' τ' ανωρίαχτα,'ς σην πατρίδαν ντ ' επέμναν
κι εγένταν κάστρα άπαρτα, μενέματα και δόξας.

'Σ ση παραδείσ' τη μεζιρέν, εκεί ' ς σοι Γιαννακάντων,
έμαθαν έρται ο Σιμούλτς κι έναν σονλίκ εγέντον.
Τραπέζια τεσσεράκοντα, χρυσοτονατεμμένα,
για τ εσέναν ερμάτωσαν κι εσέναν αναμέν 'νε.
Οι φίλοι και οι αδενοί και οι μωχαπετλήδες
έμαθαν, έρται ο Σιμούλτς, τη τραγωδί ο γιόν ι.
Εφόρεσαν κι ενέλλαξαν, 'ς σην απαντή 'σ'έχ' κι έρταν,
εμπρολασία οι αγγέλ' και απ ' οπίς ο κύρη σ'
κι αλλ' απ ' οπίς' με το παπάχ, ο θείον ο Στοφόρον,
ο Ποσινάκς, ο Ασαλούμς, Γιάννες ο Καλπατσίνον.
Αποστολίκας έχ'τσε 'σεν χρυσόνα κεμεντζέν ι
'ς σην πόρταν τη παραδεισί εκάτσεν κι αναμένει.

Εσέναν, τον πιδέξιον και τον πιδεξαμένον,
ωτο έρθες άμον λυριτσής κι άμον τραγωδιάνος
κι αέτσ εχπάστες και θα πας 'ς ση παραδείσ' το μέρος.
Εκεί οθέν τα κρένερα, τ' άνθια, τα μανουσάκια
εσέναν θα παρηγορούν κι εσέν θα δροσερεύνε
και οι αγγέλ' θα τραγωδούν μακρέα τραγωδίας,
να τουρουλεύν 'τα ψύα σου, τα παραπονεμένα.

'Σ σ' αβού τον κόσμον, τ' έρημον μουράτια ' κι πλερούνταν !

Τ ' εσόν ι στράτα πελίν έν, τσιμέν και τσιμενόπον.
Ολόερα 'ς σ' ακρόρυμια χερόπα κρενεμένα
και το κρεβάτ' ισ παρχαρί φτερίν τουσέκ και στρώμαν,
να κείσαι κι αναπάεσαι γλυκά κι αναπαμένα.

Λαφρύν κι αναδιβόλετον το χώμαν ντο σκεπάει 'σεν
Αιώνιον κι ανάσπαλτον η μνήμη σ' , τραγωδάνε .......


πηγή : Ποντιακή γνώμη 
Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More